حسینعلی متینرضا که از او با عنوان «پدر صحافی نوین ایران» یاد میشود، یکی از برجستهترین چهرههای هنر و صنعت صحافی در ایران بود. او در اول اردیبهشت ۱۳۰۸ در بازارچه قوامالدوله تهران به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه ابنسینا گذراند. سپس مدتی برای تحصیل علوم دینی وارد مدرسه خان مروی شد، اما مسیر زندگی او به سمت هنر و حرفهای متفاوت تغییر یافت و سرانجام راه خود را در حوزه صحافی پیدا کرد.
فعالیت حرفهای متینرضا از ترمیم و بازسازی کتابهای کهنه آغاز شد. نخستین تجربه جدی او در کتابخانه شمس رقم خورد، جایی که به صورت داوطلبانه اقدام به مرمت کتابهای فرسوده کرد. این علاقه و استعداد او را بر آن داشت تا در سال ۱۳۲۷ مغازهای در خیابان بوذرجمهری غربی اجاره کند و کار خود را به شکل جدیتر ادامه دهد. با گذشت سالها، در ۱۳۴۷ این کارگاه تبدیل به یکی از مهمترین مراکز صحافی کشور شد و به مرجع بسیاری از علاقهمندان و پژوهشگران این حوزه بدل گشت.
متینرضا در طول فعالیتهایش نوآوریهای بسیاری در هنر صحافی ارائه داد. او با استفاده از تکنیکهای نوین و بهرهگیری از چرم طبیعی و طراحیهای هنری، صحافی را از یک حرفه صرفاً فنی به جایگاهی هنری ارتقا بخشید. آثار او از نظر کیفیت، تنوع و زیبایی شهرت یافتند و همین امر سبب شد تا به عنوان الگویی در این حوزه شناخته شود. بسیاری از جلدها و آثار هنری او امروز همچنان مورد توجه اهل فرهنگ و کتاب قرار دارند.
با وجود پیشنهادها و فرصتهای متعدد برای فعالیت در خارج از کشور، متینرضا همواره ایران را وطن و پایگاه اصلی خود دانست و ترجیح داد هنر و تجربهاش را در خدمت فرهنگ و کتاب در سرزمین خود به کار گیرد. این روحیه وطندوستانه سبب شد تا نام او در کنار افتخارات ملی حوزه کتاب و صحافی ماندگار شود.
او در سال ۱۳۳۲ با نیره شیروانی هژیری ازدواج کرد و حاصل این ازدواج هفت فرزند بود؛ سه دختر و چهار پسر. برخی از فرزندانش به ویژه پسران و یکی از دختران، راه او را ادامه دادند و حرفه صحافی را در نسل بعدی خانواده زنده نگه داشتند.
حسینعلی متینرضا پس از سالها تلاش درخشان در عرصه فرهنگ و هنر، در ۱۵ مرداد ۱۳۹۴ در تهران و در سن ۸۶ سالگی بر اثر مشکلات قلبی و کلیوی درگذشت. او میراثی گرانبها در عرصه صحافی برجای گذاشت و نامش به عنوان بنیانگذار صحافی نوین در ایران برای همیشه در حافظه فرهنگی این سرزمین ماندگار شد.