بیژن درویش کجوری، متولد ۱۳۱۴ در تهران، یکی از پیشگامان عرصه آموزش چاپ در ایران به شمار میرود. او دوران تحصیل ابتدایی و متوسطه خود را در تهران گذراند و سپس در نوجوانی برای ادامه تحصیل به اتریش رفت. در سال ۱۹۵۴ میلادی وارد وین شد و پس از گذراندن دوره متوسطه، وارد رشته چاپ گردید. علاقه و پشتکار او باعث شد در همان سالها به یکی از متخصصان شناختهشده در زمینه علوم و فنون چاپ تبدیل شود.
پس از بازگشت به ایران، در شرکت افست مشغول به کار شد و مدتی در کنار مهندسان برجسته آن دوره به فعالیت پرداخت. او در سال ۱۳۵۲ از این شرکت جدا شد، اما مسیر کاری خود را در حوزهای مهمتر ادامه داد؛ حوزهای که نام او را برای همیشه در صنعت چاپ ایران ماندگار کرد: آموزش و پژوهش.
بیژن درویش کجوری نه تنها به آموزش عملی چاپ در کارگاهها و مراکز آموزشی پرداخت، بلکه با تألیف کتابهای تخصصی، زمینه انتقال دانش چاپ به نسلهای آینده را فراهم کرد. از جمله آثار او میتوان به کتابهای «موادشناسی»، «تاریخ سیلک»، «حساب فنی» و «روشهای تولید و فرمهای حروفی و چاپی» اشاره کرد. این کتابها سالها به عنوان منابع آموزشی در مراکز مختلف مورد استفاده قرار گرفت و نقش مهمی در پرورش نیروهای متخصص این صنعت ایفا نمود.
او به حق «پدر آموزش چاپ ایران» نام گرفته است؛ چراکه با تلاشهای خستگیناپذیر خود، آموزش چاپ را از سطح کارگاهی و تجربی به سطح علمی و دانشگاهی ارتقا داد. بسیاری از فعالان و متخصصان صنعت چاپ، خود را شاگرد مستقیم یا غیرمستقیم او میدانند. افزون بر مهارتهای علمی و فنی، شخصیت متین و رفتار انسانی او نیز باعث شد جایگاه ویژهای در میان همکاران و شاگردانش داشته باشد.
بیژن درویش کجوری در سال ۱۴۰۱ چشم از جهان فروبست. با درگذشت او، جامعه چاپ و نشر ایران یکی از بزرگترین آموزگاران و پژوهشگران خود را از دست داد، اما میراث ارزشمندش همچنان در قالب آثار علمی، شاگردان پرورشیافته و فرهنگ آموزش در صنعت چاپ باقی مانده است.
پس از بازگشت به ایران، در شرکت افست مشغول به کار شد و مدتی در کنار مهندسان برجسته آن دوره به فعالیت پرداخت. او در سال ۱۳۵۲ از این شرکت جدا شد، اما مسیر کاری خود را در حوزهای مهمتر ادامه داد؛ حوزهای که نام او را برای همیشه در صنعت چاپ ایران ماندگار کرد: آموزش و پژوهش.
بیژن درویش کجوری نه تنها به آموزش عملی چاپ در کارگاهها و مراکز آموزشی پرداخت، بلکه با تألیف کتابهای تخصصی، زمینه انتقال دانش چاپ به نسلهای آینده را فراهم کرد. از جمله آثار او میتوان به کتابهای «موادشناسی»، «تاریخ سیلک»، «حساب فنی» و «روشهای تولید و فرمهای حروفی و چاپی» اشاره کرد. این کتابها سالها به عنوان منابع آموزشی در مراکز مختلف مورد استفاده قرار گرفت و نقش مهمی در پرورش نیروهای متخصص این صنعت ایفا نمود.
او به حق «پدر آموزش چاپ ایران» نام گرفته است؛ چراکه با تلاشهای خستگیناپذیر خود، آموزش چاپ را از سطح کارگاهی و تجربی به سطح علمی و دانشگاهی ارتقا داد. بسیاری از فعالان و متخصصان صنعت چاپ، خود را شاگرد مستقیم یا غیرمستقیم او میدانند. افزون بر مهارتهای علمی و فنی، شخصیت متین و رفتار انسانی او نیز باعث شد جایگاه ویژهای در میان همکاران و شاگردانش داشته باشد.
بیژن درویش کجوری در سال ۱۴۰۱ چشم از جهان فروبست. با درگذشت او، جامعه چاپ و نشر ایران یکی از بزرگترین آموزگاران و پژوهشگران خود را از دست داد، اما میراث ارزشمندش همچنان در قالب آثار علمی، شاگردان پرورشیافته و فرهنگ آموزش در صنعت چاپ باقی مانده است.